วสันตดิลกฉันท์

จากเย็นสู่ย่ำค่ำ

                                                                                 แว่นขยาย                                                       
    ปัฐมานันท์  แสงพลอยเจริญ

                            

ร่ำรอนตะวันก็จรลง             ทิวคงนิราไกล

เห็นเพียงระยิบสกุณไพร              จรลับทิฆัมพร

           กลางวันก็พลันประดุจสิ้น               สิริอินทร์แผลงศร

ฟ้าแดงเพราะแสงสุริยกร              จะละเหลี่ยมนภาลัย

           งามเกินจะเปรียบศตภิษัช              สุจรัสวะวับใส

พรายดาวสกาวรชนิใน                ดุจร่วง ณ ขุนเขา

           จันทราก็ดั่งนรบดี              ศุภศรีและวามเวา

เลอแสงพิสุทธิ์วิลยเบา                วิเมลืองผเจิดฝัน

           น้ำค้างวะวาวอมรรัตน์           จะระบัดวิเศษครัน

งามเจิดระเด่นทิพสวรรค์               ก็สะท้อนยะเย้ยดาว

                                

          ฉันท์บทนี้แต่งสมัยที่ครูแอมป์อยู่ ม.5 ใครอ่านแล้วรู้สึกอย่างไร แสดงความคิดเห็นได้ค่ะ